Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας ο Βασίλης Κασιμάτης γράφει λίγα λόγια για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, ενώ σχολιάζει και την ήττα της ομάδας μπάσκετ στο ντέρμπι της 2ης αγωνιστικής της Ευρωλίγκα.

Στην «πράσινη» επικαιρότητα βρίσκεται η ήττα του μπασκετικού Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό για την Ευρωλίγκα με πλήθος αναλύσεων και απόψεων να έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Μάλιστα σκόπευα να αφιερώσω αποκλειστικά αυτό το κείμενο στο χθεσινό ματς, μέχρι το σημείο που κάπου πήρε το μάτι μου πως η 10η Οκτωβρίου αποτελεί την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας και αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός, αυτός που έχει βαλθεί να την στερήσει από τους εκατομμύρια φιλάθλους του.

Ιδιαίτερα αυτό το διάστημα της κλεισούρας, της διασποράς ειδήσεων φόβου με κρούσματα ανά τον κόσμο, των νεκρών από τον άγνωστο φονικό ιό και αόρατο εχθρό, αλλά και όλων των μέτρων που λαμβάνονται στον εργασιακό τομέα (η μάσκα κάποτε θα φύγει, η ελαστική εργασία, οι διευκολύνσεις στους εργοδότες για μειωμένες αποδοχές, απολύσεις κτλπ, θα μείνουν) με πρόσχημα όλα τα παραπάνω, δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που έχουν αποκομίσει τέτοια προβλήματα, σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύονται κατά καιρούς. Πόση πίεση και πόσο άγχος να αντέξει ένας ανθρώπινος οργανισμός; Ρητορικό το ερώτημα.

Ωστόσο για να μην ξεφεύγω, το θέμα μας εδώ δεν είναι η ακολουθία της πανδημίας του κορωνοϊού σε όλα τα επίπεδα της ζωή μας. Το θέμα είναι ο Παναθηναϊκός και σε πρώτη φάση τα κατορθώματα του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού, αυτού που παίζει με τα νεύρα των φιλάθλων του, λειτουργώντας αψυχολόγητα σε όλα τα υψηλά του κλιμάκια, με αποτέλεσμα να βάζει τρικλοποδιές στον ίδιο του τον εαυτό αναφορικά με την επίτευξη των στόχων που έχει θέσει.

Ύστερα λοιπόν από δύο χρόνια δουλειάς κάτω από ένα συγκεκριμένο πλάνο (χωρίς να εξετάζουμε τα οικονομικά δεδομένα που το συνόδευαν), με συγκεκριμένο προπονητή και συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, το «τριφύλλι» στο «ξημέρωμα» της νέας σεζόν έχει καταφέρει σε τρεις αγωνιστικές να έχει έναν βαθμό και να φιγουράρει στη 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Έχει επίσης καταφέρει να ψάχνει για νέο τεχνικό διευθυντή, νέο προπονητή και επιπλέον παίκτες προκειμένου στο τέλος της σεζόν να καταλάβει μία θέση που οδηγεί στην Ευρώπη, έπειτα από την τριετή τιμωρία την οποία εξέτισε. Γιατί έγιναν όλα αυτά; Γιατί όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη του Παναθηναϊκού λειτούργησαν χωρίς να σεβαστούν το ποδόσφαιρο και αυτό τους τιμώρησε, συμπαρασύροντας μοιραία και την ομάδα.

Φυσικά το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Ο Γιάννης Αλαφούζος παρά την αποδεδειγμένη εξέλιξη ομάδας και παικτών στην 2ετία του Γιώργου Δώνη (ακόμα και να μην ήταν στο βαθμό που περίμενε) συμπεριφέρθηκε εγωιστικά προχωρώντας στην απομάκρυνση του το περασμένο καλοκαίρι, λόγω… ασυμφωνίας χαρακτήρων. Βεβαίως το χέρι του σε αυτή την απόφαση έβαλε και ο τεχνικός διευθυντής, Τσάβι Ρόκα, ο οποίος ανέλαβε εξολοκλήρου τις τύχες της ομάδας. Ο Καταλανός προχώρησε σε πολυάριθμες αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό, με τους περισσότερους παίκτες που ήρθαν σε πρώτη φάση (λογικά δεν θα υπάρχει δεύτερη φάση για τον Ρόκα), να παρουσιάζονται πολύ κατώτεροι από αυτούς που αντικατέστησαν.

Προσοχή (!), θυμίζω και πάλι πως όλα αυτά συνέβησαν σε μία ομάδα δουλεμένη, με κορμό παικτών έτοιμο, που θα ξεκινούσε τη νέα σεζόν με το πλεονέκτημα της συνοχής. Αυτό, παίρνει πολύ μεγαλύτερη αξία αν συνυπολογίσει κανείς πως μιλάμε για τη σεζόν του κορωνοϊού, όπου όλοι γνώριζαν πως η προετοιμασία θα ήταν κουτσουρεμένη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ο χρόνος που απαιτείται το καλοκαίρι για να χτιστεί μία νέα ομάδα.

Το τελευταίο ξεκάθαρα βαραίνει και τον Ντάνι Πογιάτος. Ο άπειρος Ισπανός τεχνικός έχοντας τις πλάτες του Ρόκα, πήρε την απόφαση να μη βασιστεί σε αυτό που βρήκε, παρά να ξεκινήσει από το μηδέν. Σεβαστή η απόφασή του από τη μία πλευρά, ωστόσο στις πρώτες (τουλάχιστον) αγωνιστικές ο Ισπανός θα μπορούσε να ακουμπήσει στον περσινό κορμό, που θα είχε περισσότερες πιθανότητες να πάρει το αποτέλεσμα λόγω ομοιογένειας και με την πάροδο του χρόνου, των αγωνιστικών και των προπονήσεων να προσαρμόσει τους νέους παίκτες που είχαν έρθει, αλλά και να περάσει τη δική του φιλοσοφία στους ήδη υπάρχοντες.

Ωμά να το δει κανείς το πράγμα, οι Σαβιέρ και Κανταλαπιέδρα δεν έχουν αποδείξει ότι είναι καλύτεροι των Χατζηγιοβάνη και Μπουζούκη που έπαιζαν πέρυσι στα άκρα. Ο Αγιούμπ δεν έχει αποδείξει ότι είναι καλύτερος των Μπουζούκη, Αλεξανδρόπουλου ακόμα και του Σερπέζη που είναι οι άλλες λύσεις στους εσωτερικούς μέσους. Ο Βέλεθ δεν έχει αποδείξει ότι είναι καλύτερος του Πούγγουρα, ούτε ο Καρλίτος ότι είναι πιο αποτελεσματικός από τον Μακέντα. Παράλληλα ο Πογιάτος βλέπει ότι το 4-3-3 δε βγαίνει στο γήπεδο παρόλα αυτά αλλάζει τα πρόσωπα και όχι το σύστημα.

Για να μη μακρηγορώ και για να για να περάσουμε και στο μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ λειτούργησε και δεν λειτουργεί με γνώμονα τη λογική και τη λογική του ποδοσφαίρου, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην ίδια αφετηρία που ήταν πριν από δύο χρόνια (δεν εννοώ βαθμολογικά), έχοντας μάλιστα ανεβάσει το μπάτζετ, με ότι και αν αυτό συνεπάγεται. Όταν αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας του, τότε όλα θα γίνουν καλύτερα.

Το ποδόσφαιρο εκδικείται και θα εκδικείται πάντα όλους όσους δε σέβονται τη λογική του όσα χρήματα και να δαπανούν για μεταγραφές, μην το ξεχνάτε αυτό.

Λίγα λόγια για το μπάσκετ

Αναφορικά με το χθεσινό παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό για την Ευρωλίγκα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο Ολυμπιακός φάνηκε πως ήταν πιο έτοιμος, με περισσότερες επιλογές λόγω και των απουσιών των «πρασίνων», διαθέτει πιο έμπειρους παίκτες σε τέτοια ματς απ΄ ότι το νεανικό και νέο ρόστερ του Παναθηναϊκού και κέρδισε δίκαια. Ο συγκεκριμένος όμως αγώνας για το «τριφύλλι» (όπως και για τον χθεσινό του αντίπαλο) ήταν ένας από τους πολλούς που έχουν μέσα στη σεζόν και ουσιαστικά δεν κρίνει τίποτα, παρά το γεγονός πως κανείς δεν αρέσκεται στο να ηττάται.

Το πρόβλημα στον άσσο για τους «πράσινους» είναι υπαρκτό. Ο Σαντ Ρος όσο και να βελτιωθεί τολμώ να πω πως δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε ρόλο πλέι μέικερ στην Ευρωλίγκα. Ως εκ τούτου, αν οι Μποχωρίδης, Καλαϊτζάκης και Τζάκσον σε πρώτο πλάνο και ο Σάικς (αν παραμείνει) σε δεύτερο, δεν καταφέρουν να βοηθήσουν (ο Μποχωρίδης τα κατάφερε στη Μόσχα κόντρα στη Χίμκι) τότε το πρόβλημα θα συνεχίσει και θα είναι μεγάλο. Οι 9 ασίστ στο χθεσινό ντέρμπι το αποτυπώνουν ξεκάθαρα.

Για το κακό ποσοστό στα τρίποντα, το μόνο που έχω να πω είναι πως αν βελτιωθεί η κατάσταση στον άσσο, τότε αυτόματα θα λυθεί και αυτό. Δεν έχει κακούς σουτέρ ο Παναθηναϊκός και είμαι πεπεισμένος πως αν τα σουτ προέρχονται από σωστά δομημένες επιθέσεις χωρίς να είναι τραβηγμένα από τα «μαλλιά», τότε θα βρουν στόχο.

Το τελευταίο που μου έκανε εντύπωση είναι η πίεση που βγάζουν (δεν ξέρω αν την αισθάνονται) οι Παπαπέτρου και Νέντοβιτς, όντας οι φετινοί στυλοβάτες ή ηγέτες αν προτιμάτε. Αμφότεροι σε πολλές περιπτώσεις προχωρούσαν σε βεβιασμένες ενέργειες έχοντας σκοπό να αποδείξουν πράγματα, όμως με αυτό τον τρόπο το μόνο που πετυχαίνουν είναι να μη βοηθούν την ομάδα. Πιστεύω πως ο Γιώργος Βόβορας θα τους το επισημάνει και μέσα από την ομαδική βελτίωση, την οποία και προσδοκώ, θα βρουν το καθαρό μυαλό που απαιτείται για να πάρουν τις σωστές αποφάσεις την ώρα που θα έχουν την μπάλα στα χέρια τους.  

Τέλος, πολλά πολλά μπράβο στον Λεωνίδα Κασελάκη. Το ταλέντο του δεν είναι αστείρευτο, όμως η εργατικότητα, το πάθος και η προσήλωση του σε κάθε παιχνίδι (ακόμα και στα φιλικά) είναι τεράστια. Αυτός είναι και ο λόγος που πιστεύω πως θα μπορούσε να πάρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής.

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram

Βασίλης Δ. Κασιμάτης