Ο Βασίλης Κασιμάτης παίρνει το θάρρος να παραφράσει τον σπουδαίο, Κωστή Παλαμά και να γράψει δύο λόγια για το... «1821» του Παναθηναϊκού που ήρθε 150 χρόνια μετά!

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος το 1940 έχει μόλις αρχίσει και οι Έλληνες άνδρες ανεβαίνουν σωρηδόν προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα για να υπερασπιστούν την πατρίδα από τον εχθρό, που βρίσκεται προ των πυλών. Ο Κωστής Παλαμάς, αυτός ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής και πεζογράφος, ψάχνει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να ανεβάσει το ηθικό των συμπατριωτών του που ανηφορίζουν στο ραντεβού τους με την ιστορία αλλά και τον θάνατο, κάτι που βρίσκει μέσα από την πένα του.

«Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα», γράφει ο Παλαμάς, καλώντας τους Έλληνες πολεμιστές στα βουνά της Ηπείρου να σκεφτούν την επανάσταση του 1821, τις μάχες που έδωσαν οι πρόγονοί τους κόντρα στους πολλαπλάσιους και ισχυρότερους σε οπλισμό Τούρκους, προκειμένου να αντλήσουν θάρρος, κουράγιο, ελπίδα στο δύσκολο αγώνα που είχαν μπροστά τους.

Πολλά χρόνια μετά από το 1821, για την ακρίβεια 150, ένα άλλο… 1 έρχεται για να αποτελέσει τη σημαντικότερη ημερομηνία, μετά από αυτή της ίδρυσής του, όχι για τη χώρα αυτή φορά, η οποία προγενέστερα κατάφερε να κερδίσει την ανεξαρτησία της και να αναγνωριστεί ως αυτόνομο κράτος, αλλά για τον μεγαλύτερο σύλλογο αυτής, τον Παναθηναϊκό και συγκεκριμένα το ποδοσφαιρικό τμήμα του «τριφυλλιού». Στις 2 Ιουνίου του 1971 τα «λιοντάρια» του Φέρεντς Πούσκας θα πατήσουν στο «ναό» του ποδοσφαίρου, το Γουέμπλεϊ για να αντιμετωπίσουν τον μεγάλο Άγιαξ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και ουσιαστικά θα συστήσουν για πρώτη φορά στο ευρωπαϊκό κοινό τον Panathinaikos, που παράλληλα έβαλε στον ποδοσφαιρικό χάρτη της «γηραιάς ηπείρου» και τη χώρα μας. Το τελικό 2-0 υπέρ του Αίαντα λίγη σημασία είχε, αφού η στιγμή χαράχτηκε με «χρυσά» γράμματα στην μετέπειτα πολυσέλιδη και γεμάτη ευρωπαϊκά κεφαλαία «πράσινη» ιστορία. Το επίτευγμα αυτό άλλωστε παίρνει ακόμα μεγαλύτερη αίγλη αν κάποιος σκεφτεί πως κανένας ελληνικός σύλλογος μέχρι και σήμερα δεν έχει καταφέρει να πράξει κάτι ανάλογο. 

Σήμερα, 50 χρόνια μετά και διανύοντας την 2η ημέρα του Ιουνίου του σωτήριου έτους 2021, το 1971 παραμένει για όλους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, ότι το 1821 για όλους τους Έλληνες. Είναι η αρχή του Panathinaikos, όπως ήταν η αρχή του νέου ελληνικού κράτους. Είναι η ημέρα περηφάνιας για όλους τους Παναθηναϊκούς, όπως είναι και η 25η Μαρτίου για όλους τους Έλληνες. Είναι το αδύνατο που έγινε δυνατό για τη μοναδική συμμετοχή ελληνικής ομάδας σε τελικό ευρωπαϊκή διασυλλογικής διοργάνωσης. Μία όχι και τόσο αναγνωρίσιμη (τότε) στο κοινό της Ευρώπης αμιγώς ελληνική ομάδα από την Αθήνα, με το τριφύλλι στο μέρος της καρδίας και ημιεπαγγελματίες παίκτες που στην πορεία τους προς το Λονδίνο νίκησαν μεγαθήρια, όπως ακριβώς συνέβη και με τους ξεσηκωμένους Έλληνες του 21' που δεν άντεχαν άλλο να ζουν υπό τον τουρκικό ζυγό, καταφέρνοντας εν τέλει να τον αποτινάξουν.

Με τα χρόνια ωστόσο να έχουν περάσει το σημαντικότερο είναι πως η σημερινή ημέρα αποτελεί για τους Παναθηναϊκούς το απάγκιο τους σε κάθε δύσκολη στιγμή ή περίοδο που περνάει η ομάδα. Εκεί καταφεύγει αυτόματα το μυαλό όλων των Παναθηναϊκών ακόμα και όσον δεν είχαν γεννηθεί τότε, όταν βλέπουν τον Παναθηναϊκό εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Στην ομαδάρα του Γουέμπλεϊ βρίσκει γιατρειά η καρδιά τους όταν το «τριφύλλι» δεν αγωνίζεται ή δεν λειτουργεί αντάξια του ονόματός του, του μεγέθους του και της ιστορίας τους, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια υπό τη διοίκηση του Γιάννη Αλαφούζου. Όπως ακριβώς ο Κωστής Παλαμάς κάλεσε τους Έλληνες στρατιώτες το 1940 να αντλήσουν υπομονή, δύναμη και θάρρος από το έπος του 1821 (κάτι που κάνουν ακόμα οι Έλληνες), έτσι και οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού ακολουθούν την ίδια συνταγή, αναλογιζόμενοι το έπος της ομάδας τους, το έπος του 1971.

Οπότε σήμερα, στα γενέθλια της συγκεκριμένης ιστορικής ημέρας, είναι η ώρα που θα μεθύσουμε με το κρασί του 1971, το αθάνατο κρασί των: Οικονομόπουλου, Τομαρά, Καψή,  Σούρπη, Βλάχου, Καμάρα, Ελευθεράκη, Γραμμού, Αντωνιάδη, Δομάζου, Φυλακούρη, Κωνσταντίνου, Γονιού, Αθανασόπουλου, Μητρόπουλου, Δεληγιάννη, Χατζηανδρέου, Καλλιγέρη, Πανόπουλου, Ροκίδη, Δημητρίου, Παπαδημητρίου και φυσικά του «καλπάζοντα συνταγματάρχη» και προπονητή εκείνης της ομάδας, Φέρεντς Πούσκας.

Αθάνατο, μέχρι να έρθει η ώρα να ξαναπιούμε αλλά από την καινούργια σοδιά, ελπίζοντας πως τότε το κρασί θα βρίσκεται μέσα στην κούπα! Ποια κούπα; Την πρώτη ευρωπαϊκή κούπα του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού. Άλλωστε αν μια ελληνική ομάδα μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο, ξέρουν όλοι ποια είναι αυτή!

Σύλλογος μεγάλος δεν υπάρχει άλλος!

Βασίλης Δ. Κασιμάτης    

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram