Ο Βασίλης Κασιμάτης κάνει τον απολογισμό της  χρονιάς που ολοκληρώθηκε για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, στέκεται στα λάθη που δεν πρέπει να επαναληφθούν, αλλά και στο διοικητικό που πρέπει να λυθεί.

Τέλος λοιπόν και επίσημα στη σεζόν 2021-22 για την Basket League με τον Ολυμπιακό να επιστρέφει στην μεγάλη κατηγορία και τους τίτλους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ομάδα του Πειραιά ήταν καλύτερη και πιο σταθερή από τον Παναθηναϊκό, όχι μόνο στους τελικούς αλλά σε όλη τη διάρκεια της χρόνιας, είχε πιο γεμάτο ρόστερ και έτσι μπόρεσε να φτάσει στην κατάκτηση του νταμπλ. Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός των εσόδων-εξόδων και των ελλειμματικών σε ποιότητα παικτών όσο και να ήθελε να παρουσιαστεί ανταγωνιστικός σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να τα καταφέρει. Ως αποτέλεσμα, οι «ερυθρόλευκοι» πανηγύρισαν το 13ο πρωτάθλημα της ιστορίας τους, οι «πράσινοι» έμειναν στα… 40 και η ζωή συνεχίζεται!

Φυσικά ένα χαμένο πρωτάθλημα δε σημαίνει κάτι για τον Παναθηναϊκό. Θα μπορέσουν να το αντέξουν όλοι στον «πράσινο» οργανισμό. Ένα από αυτά που πληγώνουν, πέρα από την εικόνα του «τριφυλλιού» σε πολλά παιχνίδια που συνοδεύτηκε από μεγάλες σε έκταση ήττες, είναι το γεγονός πως από τη συγκεκριμένη σεζόν δεν μπόρεσε να κερδίσει απολύτως τίποτα. Δεν αναφέρομαι στο κομμάτι των τίτλων, καθώς εκεί υπάρχει το Super Cup που έδωσε συνέχεια στο τρομερό σερί που τρέχει το «τριφύλλι» και το θέλει να βάζει στην τροπαιοθήκη του τουλάχιστον μία κούπα τις τελευταίες 27 αγωνιστικές περιόδους. Αλλά και να μην υπήρχε το «κακό» θα ήταν και πάλι μικρό.

Αναφέρομαι σε όλα τα υπόλοιπα θέματα. Για να σας προλάβω… καλή η συμφωνία για την απόκτηση του ΟΑΚΑ για 49 χρόνια, καλό και το σκεπτικό «δικό μας γήπεδο = περισσότερα έσοδα = μεγαλύτερο μπάτζετ = ποιοτικότεροι παίκτες», ωστόσο κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ότι όλα αυτά θα ισχύσουν στην πράξη, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η διοικητική αβεβαιότητα φιγουράρει στην κορυφή των προβλημάτων του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Εάν το μπάσκετ που θα παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός δεν είναι ελκυστικό, δύσκολα ο κόσμος θα γεμίσει το ΟΑΚΑ, είτε αυτό ανήκει στην ομάδα, είτε όχι. Από την άλλη, όσο «καυτή» και να είναι η έδρα, τρίποντα βάζουν οι παίκτες στο παρκέ και όχι οι οπαδοί ή το γήπεδο! Οπότε η δημιουργία ομάδας με αρχή, μέση και τέλος είναι επιβεβλημένη για την επόμενη ημέρα, κάτι που δεν συνέβη φέτος.

Από την έναρξη της σεζόν που ολοκληρώθηκε χθες (17/6), ο Παναθηναϊκός είχε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να μπορέσει να χτίσει έναν κορμό παικτών που θα τον καταστούσαν πιο έτοιμο ενόψει της νέας σεζόν, ακόμα και αν αυτό του κόστιζε σε αποτελέσματα και κατ’ επέκταση στην κατάκτηση τίτλων. Από τη στιγμή που ο προϋπολογισμός ήταν πενιχρός για το μέγεθός του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προσελκύσει παίκτες πρώτης γραμμής, η κατεύθυνση αυτή ήταν μονόδρομος. Εντούτοις, φτάσαμε στο σήμερα όπου το μοναδικό συμπέρασμα που έχει βγει είναι πως από το «πράσινο» ρόστερ με εξαίρεση τους Παπαπέτρου, Παπαγιάννη και Νέντοβιτς (όταν είναι σε θέση να αγωνίζεται ο Σέρβος) και τους Νίκο Χουγκάζ και Λευτέρη Μαντζούκα, τους οποίους δεν είδαμε όσο χρειάζεται για να βγουν συμπεράσματα, οι υπόλοιποι παίκτες που πέρασαν από το ρόστερ δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν. Δηλαδή, δεν κερδήθηκε ούτε ένας νέος παίκτης. Για χτίσιμο κορμού δε, ούτε λόγος! Για παράδειγμα, σε μια χρονιά που το «τριφύλλι» έπρεπε να είχε δώσει χρόνο συμμετοχής στον Λευτέρη Μαντζούκα (που βρίσκονταν από την έναρξη της προετοιμασίας στο ρόστερ, σε σχέση με τον Χουγκάζ που ήρθε προς το τέλος) για να δείξει τι μπορεί να κάνει, ο 18χρονος φόργουορντ στην συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστικών λεπτών παρέμενε στον πάγκο, είτε υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Πρίφτη, είτε του Γιώργου Βόβορα. Ακόμα και όταν ο Ιωάννης Παπαπέτρου έμεινε εκτός για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της εγχείρησης στο ιγμόρειο, ο χρόνος συμμετοχής του ταλαντούχου άσσου ήταν ελάχιστος, παρότι όταν κλήθηκε να αγωνιστεί τα μηνύματα που έστειλε ήταν θετικά. Φυσικά και η παρουσία του στο παρκέ συνοδεύτηκε από λάθη, είτε απειρίας, είτε απροσεξίας, αλλά ποιος δεν κάνει λάθη; Ακόμα ένα παράδειγμα είναι το άλυτο πρόβλημα στη θέση του βασικού πλέι μέικερ, που παραμένει στοιχειωμένη μετά από την αποχώρηση του Νικ Καλάθη. Πρώτα ήρθε ο Κέντρικ Πέρι για να ακολουθήσει ο Γιόγκι Φέρελ, που έδωσε τη θέση του στον Στέφαν Γιόβιτς, ο οποίος έκανε χώρο για τον Πέιτον Σίβα, που ετοιμάζεται να χαιρετήσει. Τέσσερις πλέι μέικερ σε μία σεζόν. Δουλειά έτσι δεν γίνεται!   

Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να κερδίσει ούτε προπονητή στον οποίο θα βασίζονταν μελλοντικά, αφού το τριετές συμβόλαιο με τον Δημήτρη Πρίφτη διακόπηκε πολύ νωρίτερα και ο Γιώργος Βόβορας, όπως όλα δείχνουν, ήρθε για να φύγει. Μία ακόμα αλλαγή προπόνηση (και τεχνικού διευθυντή με την αντικατάσταση του Νίκου Παππά από τον Αργύρη Πεδουλάκη) μέσα στις πολλές που έχουν ακολουθήσει από το 2012 και έπειτα, που σαφώς δυσκολεύει την αγωνιστική σταθερότητα που ψάχνει εναγωνίως το «τριφύλλι».   

Από κει και πέρα η διοικητική τριανδρία των Παναγιώτη Τριαντόπουλου, Φραγκίσκου Αλβέρτη και Δημήτρη Διαμαντίδη, ενισχύθηκε με τον Βασίλη Παρθενόπουλο, όμως στο τέλος της σεζόν μόνο ο τελευταίος παρέμεινε στη θέση του. Η απομάκρυνση των δύο «μύθων» σόκαρε το κοινό και επιβεβαίωσε τις παλινωδίες και σε διοικητικό επίπεδο, ενώ με τον τρόπο που έγινε στην περίπτωση του «3D» σήκωσε συζήτηση. Ανοίγω παρένθεση. Είναι απολύτως φυσικό όλες οι συνεργασίες να αρχίζουν και να τελειώνουν κάποια στιγμή, αλλά όταν θες να γνωστοποιήσεις το τέλος του Δημήτρη Διαμαντίδη δεν στοιβάζεις το όνομά του σε μία ανακοίνωση 1.002 λέξεων. Μόνο και μόνο επειδή είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Επιπρόσθετα, όπως σωστά η πόρτα της ΚΑΕ είναι ανοιχτή για τον Φραγκίσκο Αλβέρτη και αυτό έγινε ξεκάθαρα σαφές από την αποχαιρετιστήρια ανακοίνωση προς τον Φράγκι, το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για τον Διαμαντίδη, τον άνθρωπο που πρόσφερε τα πάντα στο «τριφύλλι», όντας μάλιστα ο βασικός πυλώνας της δύσκολης μετά Ομπράντοβιτς εποχής! Κλείσιμο παρένθεσης.

Όλα τα παραπάνω έγιναν και πλέον δεν αλλάζουν και για να περάσω και στο ζουμί του κειμένου, το θέμα είναι να μην επαναληφθούν. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλο περιθώριο για να επαναλάβει μία ίδια χρονιά με αυτή που τέλειωσε και άμεσα θα πρέπει να ανασκουμπωθεί για να βάλει βάσεις επιστροφής προς την κανονικότητα, με πρώτο του μέλημα τον τρόπο λειτουργίας. Για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να δοθεί ξεκάθαρη λύση στο διοικητικό, καθώς είναι πλέον αποδεδειγμένο πως το μοντέλο έσοδα-έξοδα δεν λειτουργεί και κυρίως δεν συμφέρει κανένα. Ούτε τον Παναθηναϊκό που χάνει σε αγωνιστικό επίπεδο, αλλά ούτε και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο που αν και απέχει από τα κοινά αναγκάστηκε να βάλει το χέρι στην τσέπη και να δώσει 3 εκατομμύρια ευρώ, όπως έγινε γνωστό μέσω της επίσημης ανακοίνωσης της 12ης Απριλίου 2022. Συνεπώς ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός είναι ο μόνος που μπορεί και πρέπει να δώσει τη λύση. Παίρνοντας λοιπόν ως δεδομένο ότι δεν επιθυμεί να συνεχίσει ο ίδιος στο «τιμόνι» της ΚΑΕ, πρέπει να βρει τον τρόπο οι μετοχές να πάνε σε νέο ιδιοκτήτη, όσο δύσκολο και αν είναι, ακόμα και αν οι όροι της άλλης πλευράς δεν τον καλύπτουν στο 100%.

Μόλις λυθεί το διοικητικό αυτόματα θα πάρουν το δρόμο τους και τα υπόλοιπα. Βασική αρχή για τη δημιουργία μίας καλής (και όχι απαραίτητα ακριβής) ομάδας είναι η σταθερή ισχυρή διοίκηση, που με τη σειρά της θα βρει τους κατάλληλους ανθρώπους για να υλοποιήσουν το πλάνο. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στον Παναθηναϊκό το γνωρίζουν πολύ καλά, οπότε δεν έχουν παρά να το εφαρμόσουν, όσο πιο γρήγορα γίνεται.

ΥΓ. Οι αλλαγές που έρχονται στο ρόστερ του Παναθηναϊκού θα είναι μεγάλες. Η νέα ομάδα που θα χτιστεί θα ξεκινήσει σχεδόν από μηδενική βάση, οπότε η στήριξη των φιλάθλων αποκτά ακόμα πιο σημαντικό χαρακτήρα.      

Βασίλης Δ. Κασιμάτης

Βρείτε μας στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram